'Henk, ik heb een vraag en ik denk dat alleen gij die kan beantwoorden.'

'Dan ben ik benieuwd.'

'Waarnaar?'

'Naar je vraag... Wat wou je vragen?'

'O ja, zoude gij met mij misschien even een boodschap kunnen doen. Ik vertrouw het buiten niet zo, met die sneeuw.'

Hij vraagt me dit steeds vaker. Maar hij heeft die boodschappen helemaal niet echt nodig, want die worden, vaste prik, iedere maandag voor hem (en met hem) gekocht door de thuiszorg. Het gaat hem om de aandacht, het verzetje. Nu wil ik hem daarin best tegemoet komen, maar niet op een dag als deze. Niet tijdens een 'sneeuwstorm'.

Maandag, dan ga ik weer naar hem toe. Op bezoek bij zijn broer, Gerrit.

Als u mijn boek al gelezen hebt: ja, inderdaad, die dus. Had ik het in het boek ook al over diens blaasproblemen? Over dat bloedplassen en zo? Welnu, hij ligt dus nu in het ziekenhuis. En maandag gaan we er op ziekenbezoek. In Tilburg.

In Tilburg. Bij Gerrit. Ja.

Deze overdreven interpunctie gebruik ik niet zomaar. Ik. Ben. Namelijk. Een beetje. Bang. Om naar Tilburg en Gerrit te gaan.

Mededeling! De familie van Heintje, de Van Bijnens, heeft niet in grote getale positief gereageerd op MNBV. Ik koester dus de angst maandag in een hinderlaag te lopen. Allemaal boze neven en nichten. Met harde voorwerpen. En een vechthond. Ze vragen de dokter de kamer te verlaten en sluiten achter me de deur.

En dus herinner ik mijzelf maar aan het motto voorin het boek. When the going gets weird, the weird turn pro. Hunter S. Thompson zei het en ik zeg het ook. Maar ik met trillende stem.