Tweede Kerstavond kwam - inmiddels traditiegetrouw - Zijne Hoogheid Heintje Bondo bij ons eten. Hij was ontspannen. Wij waren ook ontspannen. Natuurlijk, de hond moest vast. Daar ontkwamen we niet aan, die houdt niet van mannen met hoge hoeden, een vreemde lichaamstaal en een apart aroma. Mijn hond weegt bijna 50 kilo, en Heintje, naar ik schat, zo'n 30 kilo. Een fraai gezicht zou dat dus niet worden, als we de riem niet aan de bank hadden vastgemaakt. Van een afstandje lag ze te grommen naar onze gast. Haren overeind, kwijl aan haar ontblootte tanden. Net zoals vorig jaar, dus.

Maar vorig jaar was het toch anders. Mijn memorecorder lag op tafel. Ik was 'aan het werk'. Moest tenslotte een boek over hem schrijven. Nu niet. Dat scheelde een hoop in de gemoedsrust. En vorig jaar gaven we Heintje en glas wijn. Degenen die het boek hebben gelezen, weten hoe dat glas wijn Heintje op de maag lag. Hij begon hysterisch te geeuwen en te stuipen. Even dacht ik dat hij een hartaanval zou gaan krijgen. Ook was mijn zoontje nog te klein. Die vond Heintje vooral eng. En die hond, ik wist toen nog niet dat ze zo zou reageren. Die lag vorig jaar dus in eerste instantie nog niet vast... Dus.

Nu dus geen wijn en de hond vast. En mijn zoontje vond Heintje dit keer vooral erg interessant. 'Huub! Huub! Gaat het goed, Huub?' vroeg hij herhaaldelijk met zijn hoofd schuin opzij. Heintyje kon daar wel om lachen, maar ook niet vaker dan een of twee keer. Toen begon hij mijn zóóntje eng te vinden.

We aten kaasfondue. Eerst keek Heintje er wantrouwend naar, met zijn loensende ogen. Maar het ging er prima in. Vooral de komkommer als 'dip-unit' beviel hem uitermate goed. Dat deed minder pijn aan de wondjes in zijn mond dan het stokbrood. Hij at en hij at. Goedzo, er mogen best wat kilo's bij. (Ik sprak laatst zijn maatschappelijk werker en die vertelde me dat Heintje tegenwoordig gewoon af en toe een avondmaaltijd overslaat. 'Dat heb ik gisteren ook al gehad,' verklaart hij dan schijnbaar geïrriteerd.)

IJs met slagroom na. Toen nog koffie. En toen begon hij op zijn horloge te kijken. 'Zo, nou, ik ben beniuwd hoe het met m'n dieren gaat...'

Mijn vrouw bracht hem naar huis. Ik had al te veel wijntjes achter de kiezen. Ik kan daar wat beter tegen, maar niet heel veel beter, dan mijn oude vriend.

Dag Heintje Bondo. Ik zie je snel.