'Henk, ik heb een vraag en ik denk dat alleen gij die kan beantwoorden.'

'Dan ben ik benieuwd.'

'Waarnaar?'

'Naar je vraag... Wat wou je vragen?'

'O ja, zoude gij met mij misschien even een boodschap kunnen doen. Ik vertrouw het buiten niet zo, met die sneeuw.'

Hij vraagt me dit steeds vaker. Maar hij heeft die boodschappen helemaal niet echt nodig, want die worden, vaste prik, iedere maandag voor hem (en met hem) gekocht door de thuiszorg. Het gaat hem om de aandacht, het verzetje. Nu wil ik hem daarin best tegemoet komen, maar niet op een dag als deze. Niet tijdens een 'sneeuwstorm'.

Maandag, dan ga ik weer naar hem toe. Op bezoek bij zijn broer, Gerrit.

Als u mijn boek al gelezen hebt: ja, inderdaad, die dus. Had ik het in het boek ook al over diens blaasproblemen? Over dat bloedplassen en zo? Welnu, hij ligt dus nu in het ziekenhuis. En maandag gaan we er op ziekenbezoek. In Tilburg.

In Tilburg. Bij Gerrit. Ja.

Deze overdreven interpunctie gebruik ik niet zomaar. Ik. Ben. Namelijk. Een beetje. Bang. Om naar Tilburg en Gerrit te gaan.

Mededeling! De familie van Heintje, de Van Bijnens, heeft niet in grote getale positief gereageerd op MNBV. Ik koester dus de angst maandag in een hinderlaag te lopen. Allemaal boze neven en nichten. Met harde voorwerpen. En een vechthond. Ze vragen de dokter de kamer te verlaten en sluiten achter me de deur.

En dus herinner ik mijzelf maar aan het motto voorin het boek. When the going gets weird, the weird turn pro. Hunter S. Thompson zei het en ik zeg het ook. Maar ik met trillende stem.

Tweede Kerstavond kwam - inmiddels traditiegetrouw - Zijne Hoogheid Heintje Bondo bij ons eten. Hij was ontspannen. Wij waren ook ontspannen. Natuurlijk, de hond moest vast. Daar ontkwamen we niet aan, die houdt niet van mannen met hoge hoeden, een vreemde lichaamstaal en een apart aroma. Mijn hond weegt bijna 50 kilo, en Heintje, naar ik schat, zo'n 30 kilo. Een fraai gezicht zou dat dus niet worden, als we de riem niet aan de bank hadden vastgemaakt. Van een afstandje lag ze te grommen naar onze gast. Haren overeind, kwijl aan haar ontblootte tanden. Net zoals vorig jaar, dus.

Maar vorig jaar was het toch anders. Mijn memorecorder lag op tafel. Ik was 'aan het werk'. Moest tenslotte een boek over hem schrijven. Nu niet. Dat scheelde een hoop in de gemoedsrust. En vorig jaar gaven we Heintje en glas wijn. Degenen die het boek hebben gelezen, weten hoe dat glas wijn Heintje op de maag lag. Hij begon hysterisch te geeuwen en te stuipen. Even dacht ik dat hij een hartaanval zou gaan krijgen. Ook was mijn zoontje nog te klein. Die vond Heintje vooral eng. En die hond, ik wist toen nog niet dat ze zo zou reageren. Die lag vorig jaar dus in eerste instantie nog niet vast... Dus.

Nu dus geen wijn en de hond vast. En mijn zoontje vond Heintje dit keer vooral erg interessant. 'Huub! Huub! Gaat het goed, Huub?' vroeg hij herhaaldelijk met zijn hoofd schuin opzij. Heintyje kon daar wel om lachen, maar ook niet vaker dan een of twee keer. Toen begon hij mijn zóóntje eng te vinden.

We aten kaasfondue. Eerst keek Heintje er wantrouwend naar, met zijn loensende ogen. Maar het ging er prima in. Vooral de komkommer als 'dip-unit' beviel hem uitermate goed. Dat deed minder pijn aan de wondjes in zijn mond dan het stokbrood. Hij at en hij at. Goedzo, er mogen best wat kilo's bij. (Ik sprak laatst zijn maatschappelijk werker en die vertelde me dat Heintje tegenwoordig gewoon af en toe een avondmaaltijd overslaat. 'Dat heb ik gisteren ook al gehad,' verklaart hij dan schijnbaar geïrriteerd.)

IJs met slagroom na. Toen nog koffie. En toen begon hij op zijn horloge te kijken. 'Zo, nou, ik ben beniuwd hoe het met m'n dieren gaat...'

Mijn vrouw bracht hem naar huis. Ik had al te veel wijntjes achter de kiezen. Ik kan daar wat beter tegen, maar niet heel veel beter, dan mijn oude vriend.

Dag Heintje Bondo. Ik zie je snel.

Op zijn sokken en sandalen sjokte hij door de sneeuw naar mijn auto, Huub van Bijnen. 'Henk, ik heb wel laarzen, maar die krijg ik niet meer uit. En mijn schoenen, nee, die trek ik niet aan, want die gaan kapot van die sneeuw.' En dus keek ik met weemoedige ogen toe hoe de koude sneeuw tussen het leer van zijn sandalen en zijn witte sportsokken kwam te zitten, en daar smolt.

Waarom nam ik deze oude man op sleeptouw, op De Zondag Die De Geschiedenis Zal Ingaan Als De Zondag Die We Niet Meer Waren Gewend? Welnu, hij moest signeren bij Boekhandel Spijkerman, en hij had om die reden al weken lang op zijn handtekening zitten oefenen. En wie kon ons zeggen dat er, op het moment dat ik naast hem plaats nam achter mijn stuur, niet al een rij voor de winkel stond te wachten zo lang als de gehele straat? Wie kon ons dat zeggen? Niemand, maar met ieder venijnig sneeuwvlokje dat uit de hemel kwam gedwarreld, leek die kans kleiner en kleiner en kleiner te worden en smolt toen uiteindelijk weg op de hete plaat van mijn ratio. Maar Huub, vertel dat maar eens aan Huub. Nee, we zouden, we moesten, we gingen. 'Handtekeningen zetten, Henk. Ik wil beroemd worden. Ik wil dat gewoon en daarmee basta.'

Natuurlijk was er niemand. Niemand. Huub en ik zaten in de winkel op twee stoeltjes aan een tafel met daarop een stuk of dertig exemplaren van ons boek. Ik raakte in gesprek met Stein, de eigenaar. Dat vond Huub niet zo interessant. Daar werd Huub een beetje ongeduldig van. Huub begon er doorheen te roepen. 'Ik ben niet van het praten! Ik zie het niet meer gebeuren!' Hij was teleurgesteld en ongeduldig en begreep het gesprek niet en begon ongemakkelijk heen en weer te schuiven. Toen werd ook Stein ongeduldig... door Huub. Door die man die alleen maar klagen kon.

En dus liepen we een half uur later weer door de sneeuw. En dus kregen Huubs natte sokken een mooi nieuw laagje wit poeder. En dus gleed hij twee keer bijna uit.

En dus besloot ik dit niet meer te doen. Dat zogenaamde signeren. Fuck the whole fucking thing. Ik heb ook Eersel en Deurne gehad en daar was ook niemand. Henk van Straten trekt geen volle winkels, nee, dat snap ik zelf ook wel. Ik heb nog nooit een eerste druk uitverkocht. Maar waarom moet ik daar dan toch zitten, als een wanhopig en gegeneerd standbeeld achter een tafel vol met boeken die niemand komt kopen of laten signeren? Ik doe het niet meer, tenzij iemand mij een presentielijst kan laten zien, of mij betaalt. Een boekenbon is ook goed, dat is ook valuta.

Huub belde me een paar uur later, toen we allebei allang weer thuis waren, en een beetje melancholisch. Althans, ik wel. 'Komde gij mij halen, vrijdag, met kerst?' vroeg hij.

'Ja, Huub.'

'En kende gij misschien morgen weer een keertje boodschappen met mij doen? Ik vertrouw het buiten niet, met die sneeuw.'  

'Ja, Huub. Bel me morgen maar. Ik ga nu ophangen.'

Vanochtend belde hij. Wanneer hij nou ook alweer bij me komt eten, 1e of 2e kerstdag.

'Eerste, Huub. Dat zei ik je gisteren ook al. En de dag daarvoor. En die daarvoor.'

'Henk, ik ben gewoon graag zeker van mijn zaak.'

'Weet ik, Huub.'

'En ik heb niks meer gehoord na woensdag.'

'Wat had je graag willen horen dan?'

'Nou gewoon, een handtekening of zo. Of is het nu alweer klaar? Heb ik het allemaal voor niks gedaan?'

Welnu, deze zondag (20 december) mag hij weer. Of eigenlijk moet ik zeggen: eindelijk. Want hij heeft tenslotte nog helemaal geen officiele signeersessie gehad.

Zondag dus. Om 14:00 bij Boekhandel Spijkerman, aan de Kleine Berg te Eindhoven. Ik ben er ook. Dat ze maar whikey of zo hebben, met deze kou. Straks vriest hij nog dood.

Huub van Bijnen aka Heintje Bondo kent drie gemoedstoestanden:

1. Geagiteerd

2. Aandachtsgeil

3. Verveeld/ ongeduldig

Toen ik hem thuis kwam ophalen, om een uur drie in de middag, was hij geagiteerd. 'Als ik moet plassen, Henk, dan moet ik plassen.' 'Ik hoop toch wel dat ik een bietje op tijd in m'n bedje lig.' 'De kat kan niet te lang alleen zijn.' 'Ik hoop toch wel dat ze daar een bietje fatsoenlijk eten hebben, met aardappelen.' 'En die Martijn van Nieuwenkerk, is die er dan ook? Ja? Nou, die zal mij wel niet kennen.'

En geagiteerd bleef hij nog een hele tijd. Tijdens de rit. In de backstagelounge waar we wat dronken en aten. Theo was er ook. Arnold Heertje. Nico Dijkshoorn schoof bij ons aan en ik vertelde Huub wie dat is en zei dat deze man hem wellicht in zijn gedicht zou verwerken. 'Ik mag het hopen,' was Huubs repliek aan de heer Dijkshoorn. 'Godsamme, ik eet nooit zo laat,' er direct achteraan.

Toen moesten we naar de grime. Daar kwam gemoedstoestand 2 al even om de hoek kijken. Op een echte schminkstoel, ja, dat beviel meneer Bondo wel. Dat was de aandacht die hij zocht, die hij verdiende. Toen daarna echter het eten nog niet klaar was, schoot hij meteen weer terug naar gemoedstoestand 1. 'O, jongens toch. Nog steeds geen eten. Ik hoop dat het nog wel komt.'

Het eten kwam. Aardappelpure met eend. Hij vrat het achter elkaar op. De vetspetters vlogen in de rondte. Zijn aandacht nergens dan bij het bord eten. En daarna, heel even, was daar ontspannen bevrediging, een gemoedstoestand zo zeldzaam dat ik hem voor het gemak maar niet heb gecategoriseerd. Heerlijk vond hij het. Hij was een ander mens. Nog een sigaretje na, buiten in de kou, zonder jas.

We mochten de studio in. Een aankondiging door Martijn van Nieuwenkerk. Applaus. Huub hield zijn handen in de lucht. Zijn ogen fonkelden. Gemoedstoestand 1. Er was de korte aankondiging voor het laatste reclameblok. Van Nieuwenkerk leek het een goed idee als Huub tijdens dat reclameblok vast een liedje ging zingen voor het aanwezige publiek. Dat deed hij. De mensen joelden. Gemoedstoestand 2 met turbo.

'Dit is de wereld draait doorrrrrr.' Applaus. Theo en Martijn op de kruk in gesprek. Huub naast me op het bankje aan de zijkant, wiebelend, gemoedstoestand 3. Arnold Heertje aan tafel, in gesprek over de AFS. Gemoedstoestand 3 met turbo.

Fokke & Sukke, snel Henk & Heintje aan tafel. Boem! Gemoedstoestand 2. Ik onderbrak Huub tijdens zijn antwoord op de eerste vraag. (Hoe luidde die vraag ook alweer? Ik ben het even kwijt.) Dat had anders de volle tien minuten in beslag genomen. Ik zei wat en Theo zei wat. Net toen Martijn van Nieuwenkerk ons wilde afkondigen, begon Huub alsnog te zingen. Kleine Katinka, uiteraard. Het logische moment om daarmee te stoppen, dat voelt voor Huub nooit als een logisch moment om te stoppen. Dus legde ik mijn hand op zijn schouder, en kneep daar iets harder in dan vriendelijk genoemd kan worden. Het was voorbij. Terug naar de bank.

Terug naar gemoedstoestand 3. En toen gebeurde het. Theo & Patricia, het verhitte duo dat een flinke hap uit de wereldwijde bandbreedte in beslag heeft genomen. Het verbaast me dat vandaag, the day after, Twitter niet gewoon is ontploft. En Huub? Hoe ervoer Huub het? Welnu, hij schoof ongemakkelijk heen en weer, en zuchtte, en momelde op het kookpunt van de discussie in mijn oor: 'Dit duurt wel een bietje lang, hoor.'

Na de uitzending, toen de spanning werd weggespoeld met bier en weggehoond door gelach, maar toch nog voelbaar was, schoot Huub terug in gemoedstoestand 1, en bleef daarin hangen tot en met het moment dat ik hem weer voor de deur van Villa Bondo uit de auto zette.

Het was half elf.

Vandaag werd ik wakker en doemde de realisatie op: Theo was alleen maar tafelheer vanwege ons item, omdat we anders überhaupt niet bij Van Nieuwenkerk (ja, ik blijf het nu maar consequent zo schrijven) op bezoek konden komen met ons boek. En het boek is er alleen vanwege Huub. Met andere woorden: de kernreactie die heeft plaatsgevonden tussen Theo en Patricia Paay, en die nog steeds het internet en de ether vervuilt met nucleair afval, had nooit plaatsgevonden zonder, inderdaad, Heintje 'dit duurt wel een bietje lang hoor' Bondo. Albert Verlinden, Paul de Leeuw, Robert Jensen, allemaal hadden ze er iets over te zeggen. En Huub? Ons Heintje? Die belde net. Dat-ie maar weinig merkt van zijn nieuw vergaarde roem.

Mensen, het was een avontuur. Het was ik wilde, en het was wat Huub wilde. Maar het viel hem ook zwaar. Deze dingen vallen hem altijd zwaar. Hij wil het per se, maar als het dan eenmaal zover is, klaagt hij steen en been. Ik denk dat dit ook wel het dak is geweest. Het is wel even goed zo. Klaar met de stunts. Tweede kerstavond komt hij bij ons eten. Dan is het gewoon weer als vanouds. Ik zou willen dat hij écht kon beseffen wat dat nou precies was, gisteravond, en er wat langer van kon genieten. IJdele hoop. Maar toch denk ik soms: als hij 's avonds in bed ligt, denkt hij dan aan onze tijd samen, en glimlacht hij dan even?

Huub, vriend, deze nemen ze ons niet meer af.

Morgen is het zover. Of vandaag, of gisteren, afhankelijk van wanneer u dit leest: Huub en Henk gaan naar Amsterdam. We gaan naar De Wereld Draait Door. Ik vind het leuk en spannend. Natuurlijk ook voor mezelf, maar vooral voor hem. Vandaag dacht ik ineens: verdomme, hij heeft gewoon voor elkaar gekregen, die ouwe malloot. Met andere woorden: wie is hier eigenlijk de malloot? Is het mijn boek of is het zijn boek? Dat van hem, natuurlijk. Huub van Bijnen a.k.a. Heintje Bondo. Ik ben de malloot. Hij heeft mij er alleen maar voor nodig gehad. Net zoals in 2004 met Theo's docu, De onterechte kampioen. Was dat Theo's docu of Huubs docu? Ik houd maar wijselijk mijn mond. Laat ik niet mijn eigen én Theo's rol decimeren. Waar het op neerkomt, is dat Huub het toch allemaal maar geregeld heeft. Die trommelaar, waar de mensen voorbij lopen zonder ook maar naar hem om te kijken, waar ze hun kinderen bij vandaan trekken, de speelbal van de stadswacht. Welnu, eens even zien hoeveel mensen er morgen naar hem kijken. Anderhalf miljoen? Aanschouw de zoete wraak van Heintje Bondo. En ik mag erbij zijn. Ook al heb ik alleen maar het boek geschreven.

Vandaag belde het Eindhovens Dagblad. Huub stond er aan de balie van de receptie. Hij vroeg zich af of er niet nog wat meer aandacht aan zijn boek kon worden besteed. Er was wel een boek over hem geschreven ja?! En stuurde ze hem weg? Welnee, ze vroegen me of ze een filmpje konden maken voor op de website. En of ik misschien ook even tijd had voor een kleine cameo. Nee, ik moest werken. In tegenstelling tot, inderdaad, Huub van Bijnen. Dus gaan jullie je gang maar! En dat deden ze. Eind vd middag stond het filmpje online. En weer is Eindhovens bekendste, al dan niet meest aromatische straatartiest op de gevoelige plaat vastgelegd. In kleur! Want voor zwartwit, nee, daar doet hij het niet meer voor. In the pocket. Laat het maar aan Huub over. Hier dat filmpje trouwens.

Het zijn mooie dagen. De dagen van Heintje Bondo. Ook tot mijn eigen verbazing zag ik net dat op deze website shirts te koop worden aangeboden. Huubshirts. Met of zonder boek, dat is bijzaak. Wat een prachtige tijd. Ik gun het hem. Ik gun het hem ik gun het hem ik gun het hem. En straks? Als de storm weer is gaan liggen? Als hij me belt met de vraag: 'Ik zet bekant ginnen handtekingen meer! Kende gij nou niks regelen?'

Ach... Ik zeg ach.

HvS, de dag voor de dag van DWDD, rond een uur of negen 's avonds.

De laatste aanpassingen zijn in volle gang. Kijkt u vooral vast naar de docu van Theo: De onterechte kampioen. Nu even druk. Later meer over Huub en wat hij deze dagen zoals doet. Had ik al gezegd dat hij als Michael Jackson verkleed zal gaan de komende zomer? Hij voelt een connectie met Michael. En terecht, het zijn allebei wereldsterren, natuurlijk.

Vergeef me. Deze website is nog dramatisch onder constructie. Met Huub gaat alles goed. Hij belt me vier keer per dag want hij wil meer boeken hebben. De eerste 20 exemplaren zijn er al doorheen. In de voorlopige planning staat bij 9 december een acte de presence gepland bij De Wereld Draait Door. O, er is weer een van Huubs goudvissen dood. De laatste overlever lijkt ook niet in de piek van zijn leven te zijn. Mij is de plechtige belofte gedaan, zoals dat door meneer Bondo al tien keer is gedaan, dat er hierna géén vissen meer worden gekocht. Overigens belde hij me net nog. 'Henk, ge bent geen super schrijver, maar wel een redelijke goede schrijver.'

HvS